Cieciorka

Cieciorka – właściwości:

cieciorka

  • działanie przeciwbólowe (łagodzi bóle głowy oraz gardła)
  • wspomaganie trawienia (w tym celu przydatny jest napar z liści ciecierzycy)
  • leczenie zwichnięć (okłady z liści ciecierzycy)
  • podnoszenie odporności organizmu (eliminacja niedoborów witamin i minerałów)
  • pozytywny wpływ na stan skóry i włosów (ze względu na dużą zawartość cynku oraz witaminy B6)
  • pomoc w obniżeniu cholesterolu we krwi (ze względu na dużą zawartość tłuszczy nienasyconych)
  • pomoc w leczeniu wrażliwości na insulinę i cukrzycę (ze względu na dużą zawartość błonnika)

Cieciorka substancje odżywcze:

  • fosfor (24% dziennego zapotrzebowania w 100 gramach cieciorki)
  • potas (6%/100gr)
  • cynk (16%/100gr)
  • witamina B9 (43%/100gr) oraz witamina B6 (11%/100gr)
  • żelazo (22%/100 gr)
  • magnez (14%/100gr)
  • błonnik.

Nie zawiera też dużej ilości tłuszczy. 100 gramów produktu zawiera 164 kalorie, 2,6 g tłuszczu (0,27 g tłuszczy nasyconych), 7,6 gramów błonnika i 8,9 gramów białka.
Badania wykazały, że zaletą cieciorki (włoski groch) jest skład aminokwasowy zawartego w niej białka, które przypomina pełnowartościowe białko pochodzące z mięsa, i dlatego jest warzywem szczególnie istotnym w diecie wegetariańskiej.
Warto też wiedzieć o teorii George Ashkar, autora książki Jest lekarstwo na raka, dotyczącej właściwości cieciorki. Ashkar twierdzi, że dzięki ciecierzycy można poprawić odporność organizmu. Jego zdaniem wywołanie na nodze stanu zapalnego przez przykładanie czosnku, do którego to miejsca przykłada się następnie ciecierzycę i liść kapusty (zmieniając opatrunek 2 razy dziennie przez okres 2 miesięcy) prowadzi od oczyszczenia organizmu a także redukcji zmian nowotworowych. Metoda nie została jednak potwierdzona w żadnych badaniach naukowych.

Jak przygotować i jak ją jeść?

Suszone nasiona cieciorki należy najpierw namoczyć przez około 10 godzin (na noc) w zimnej wodzie, po czym gotować przez 1-2 godzin sprawdzając twardość. Jeśli chcemy dodać sól, należy zrobić to pod koniec gotowania. W przeciwnym wypadku znacznie spowolni się proces wchłaniania wody. Czas gotowania można też znacznie skrócić, stosując szybkowar. Wówczas zajmie to nam jedynie 8-10 min, a ponadto krótsza obróbka termiczna pozwoli na zachowanie większej ilości witamin.
Do najbardziej znanych form podawania cieciorki należy hummus (arabskie słowo określające cieciorkę). Przyrządzenie potrawy w warunkach domowych nie jest trudne, można również eksperymentować z proporcjami oraz dodawanymi przyprawami. W celu przyrządzenia hummusu nasiona ciecierzycy w pierwszej kolejności gotuje się i miele, a następnie miesza razem z tahini (pastą sezamową), czosnkiem, sokiem z cytryny, oliwą i przyprawami (papryka, gałka muszkatołowa, kurkuma, kmin rzymski, kolendra, pietruszka) oraz innymi dodatkami (na przykład jogurt, oliwki, pomidory). Hummus wbrew pozorom jest bardzo prosty do przygotowania w warunkach domowych i w krajach, w których nie można dostać świeżej pasty o wiele łatwiej i taniej wykonać ją na własną rękę.
Innym daniem pochodzącym z bliskiego wschodu jest falafel. Chociaż tradycyjnie jest to rodzaj kotlecików z cieciorki smażonych na głębokim tłuszczu, równie smaczna jest wersja pieczona. Falafel stał się bardzo popularny w kulturach zachodnich, zwłaszcza wśród wegetarian, ponieważ ze względu na smak, konsystencję i przede wszystkim obecność pełnowartościowego białka może stanowić doskonały zastępnik mięsa.


Zakąską bardzo popularną na Bliskim Wschodzie jest wywodzące się z Turcji leblebi, czyli specjalnie wybrane i oczyszczone, a następnie wyprażone nasiona cieciorki. Są one u nas jeszcze mało popularne, jednak można ja nabyć w specjalistycznych sklepach orientalnych i ze zdrową żywnością.
Cieciorka znajduje ogromne zastosowanie w kuchni indyjskiej, w której stanowi podstawowe źródło białka. Używa się jej do sporządzania rozmaitych potraw typu curry, przekąsek czy dań wegetariańskich, takich jak chana masala. Młode nasiona oraz liście cieciorki bywają spożywane na surowo, jako dodatek do sałatek.
W różnych kuchniach znana tez jest mąka sporządzona z ciecierzycy używana do wyrobu rozmaitych placków chlebopodobnych. Jednym z takich wyrobów jest włoska farinata. Mączkę z ciecierzycy miesza się z wodą i oliwą a następnie powstałe ciasto piecze na blasze. Często doprawiana jest pieprzem i rozmarynem. Może być spożywana samodzielnie lub z dodatkami, takimi jak cebula i karczochy.


Oprócz tradycyjnych dań, ciecierzyca znajduje zastosowanie również w prostych, znanych nam na co dzień potrawach, w których przyrządzaniu ograniczać nas może jedynie nasza własna inwencja. Cieciorką można dodawać do różnego typu sałatek, a całe nasiona lub pasta mogą stanowić podstawę zupy. Ciecierzyca dobrze współgra ze smakiem awokado, rukoli, makaronu, owoców morza czy parmezanem.
Znasz jakiś ciekawy przepis? Podziel się.
Zostaw komentarz!

A tutaj znalezione na Youtube:

CIECIERZYCA co powinieneś wiedzieć

Autor: Monika Majewska

Ciecierzyca, inaczej cieciorka lub groch włoski, posiada liczne właściwości zdrowotne. Ciecierzyca, poza tym, że jest skarbnicą białka, w sporych ilościach posiada inne składniki, które zapobiegają zaparciom, sprzyjają odchudzaniu, obniżają ciśnienie krwi i poziom cholesterolu. Ponadto jest uważana za afrodyzjak. Sprawdź, jakie jeszcze właściwości posiada ciecierzyca.

Ciecierzyca, znana także jako cieciorka lub groch włoski, to roślina strączkowa, której właściwości zdrowotne od dawna są docenianie w krajach basenu Morza Śródziemnomorskiego i Bliskiego Wschodu. W kuchni arabskiej ciecierzycę wykorzystuje się do przyrządzenia słynnych falafeli czy humusu, czyli pasty do smarowania pieczywa. W Egipcie nasiona ciecierzycy traktowane są jako afrodyzjak, ponieważ działają silnie pobudzająco.

Istnieją dwa rodzaje ciecierzycy: kabuli i desi. Ziarna najczęściej spożywanej odmiany, czyli kabuli, są duże i mają kremową barwę, natomiast nasiona desi są małe i występują w wielu kolorach: kremowym, czerwonym, czarnym, brązowym, żółtym i zielonym. Każdy z tych rodzajów ciecierzycy charakteryzuje nieco słodkawy i delikatny smak z orzechową nutą.

Ciecierzyca źródłem białka

W 100 g ugotowanej ciecierzycy jest aż 8,86 g białka, które wykazuje stosunkowo dużą wartość odżywczą, m.in. dlatego, że dostarcza tych aminokwasów, których nie posiadają białka znajdujące się w produktach zbożowych. Jednak mimo to nie może w 100 proc. zastąpić pełnowartościowego białka pochodzenia zwierzęcego, np. białka mleka. Specjaliści z Instytutu Żywności i Żywienia przekonują, że w takiej sytuacji wystarczy połączyć ciecierzycę (jak wszystkie rośliny strączkowe) z innymi produktami roślinnymi w jednym posiłku (np. kaszą), by stworzyć dobre źródło pełnowartościowego białka.

Jak przekonują lekarze i dietetycy, w diecie dorosłego człowieka połowę potrzebnej ilości białka powinny stanowić białka zwierzęce, a drugą połowę białka pochodzące z pokarmów roślinnych. Z kolei w diecie dzieci i młodzieży oraz kobiet w ciąży i w okresie karmienia piersią białka roślinne powinny stanowić 1/3 należnej ilości białka.

Ciecierzyca obniża ciśnienie i poziom cholesterolu

Ciecierzyca zmniejsza stężenie frakcji tzw. „złego” cholesterolu, który jest przyczyną miażdżycy, a tym samym licznych chorób serca, m.in. choroby wieńcowej czy zawału serca. Potwierdzają to badania przeprowadzone przez naukowców z Harvard School of Public Health na grupie 40 tysięcy mężczyzn wynika, iż codzienna wysoka dawka błonnika zmniejsza ryzyko zachorowania na chorobę wieńcową serca aż o 40 proc.
Ciecierzyca obniża nie tylko poziom „złego cholesterolu”, lecz także ciśnienie krwi. Zawarty w niej potas (291 mg/100 g) sprawia, że naczynia krwionośne są bardziej drożne, a tym samym krew krąży swobodniej, co w efekcie daje spadek ciśnienia. Ponadto potas przyspiesza wydalanie nadmiaru sodu z organizmu, co również sprzyja obniżeniu poziomu ciśnienia.
Ponadto ciecierzyca, dzięki zawartości żelaza, zapobiega anemii. Może być również wykorzystywana pomocniczo w leczeniu niedokrwistości. Polecana jest także kobietom w czasie miesiączki.

Ciecierzyca na zaparcia

Niedobór błonnika pokarmowego w diecie jest najczęstszą przyczyną zaparć. A tego składnika odżywczego ciecierzyca zawiera spore ilości, bo aż 7,6 g/100 g. Błonnik – a konkretnie jego frakcja nierozpuszczalna – po dostaniu się do organizmu wchłania wodę w jelitach i zwiększa objętość stolca, co z kolei pozytywnie wpływa na perystaltykę jelit i prawidłowe wypróżnienia. Ponadto wiąże on nadmiar kwasu solnego w żołądku, co jest pożądane u osób z nadkwaśnością czy refluksem żołądkowo-przełykowym. Pomoże także w chorobach jelit, m.in. uchyłkowatości jelit, żylakach odbytu. Niektórzy przekonują, że może także zapobiec nowotworowi jelita grubego.
Dzienne spożycie błonnika powinno wynosić od 20 do 35 g.
UWAGA! Ciecierzyca powoduje wzdęcia. Powodem takiego stanu są zawarte w nasionach ciecierzycy oligosacharydy gazotwórcze, których człowiek nie trawi. Rozkładają je bakterie jelita grubego, a etapem końcowym tego procesu są właśnie gazy. Tego efektu można się pozbyć (a przynajmniej go zminimalizować), wcześniej mocząc ciecierzycę w wodzie z sodą oczyszczoną i odlewając wodę z moczenia (nasiona należy gotować w świeżej wodzie). Pomóc może również stosowanie przypraw ziołowych (np. majeranku, kminku, oregano).

Ciecierzyca może zapobiec rozwojowi cukrzycy

Ciecierzyca ma niski indeks glikemiczny (IG =30), w związku z tym bez obaw mogą po nią sięgać cukrzycy, tym bardziej, że zawarty w niej błonnik stabilizuje poziomu glukozy (cukru) we krwi i obniża wchłaniania węglowodanów.
Ponadto, jak wynika z badań, które zostały opublikowane w 2007 roku w „British Journal of Nutrition”, dzięki diecie bogatej w ciecierzycę można zredukować trzewną tkankę tłuszczową i zmniejszyć odporność na insulinę. Przynajmniej taki efekt badacze uzyskali u szczurów z otyłością wywołaną laboratoryjnie. Doszli więc do wniosku, że dieta bogata w ciecierzycę może zapobiec wystąpieniu cukrzycy.

Ciecierzyca a odchudzanie

Zawarty w ciecierzycy błonnik wydłuża czas żucia pokarmu, co powoduje wcześniejsze osiągnięcie uczucia sytości, które utrzymuje się przez długi czas. Poza tym błonnik zmniejsza wchłanianie energii z pożywienia i zwiększa wydalanie tłuszczu z organizmu. Ponadto ciecierzyca zawiera witaminy z grupy B i magnez – substancje regulujące pracę układu nerwowego, które pozwolą przetrwać kryzys podczas odchudzania. W związku z tym ciecierzycę, mimo że nie jest niskokaloryczna (164 kcal/100 g po ugotowaniu), bez obaw można włączyć do diety. Spożywana w umiarkowanych ilościach z pewnością przyczyni się do spadku masy ciała.

Ciecierzyca na bielactwo?

Naukowcy z Banaras Hindu University w Indiach przekonują, że opracowana przez nich maść na bazie ciecierzycy może być pomocna w leczeniu bielactwa nabytego. Swoje lecznicze właściwości ciecierzyca zawdzięcza zwartym w niej aminokwasom, które wpływają na syntezę melaniny, czyli pigmentu skóry, a następnie regenerują komórki pigmentowe i pomagają w leczeniu chronicznych zaburzeń dermatologicznych.

Przeczytaj oryginalny text na PoradnikZdrowie.pl